AŞK-SEVGİ FELSEFESİ

Aşk Şeytandır, Sevgi Tanrı’dır
İkisi bir arada büyük savaştır
Aşkın bittiği yerde sevgi başlar
Sevgiyi bitiren başka bir aşktır
Aşk eninde sonunda kaybeder
Çünkü;
Bu oyunu yazan-yöneten Tanrı’dır..

Halikarnas Şarapçısı

densiz gece

gece biter, ışık söner ve
koyu bir grilik siner evime,
yatağımda uyuduğumu sanırken ben
bilinçaltım benliğimi sınar,
kafamda karınca sürüsü sinirler
bir acayip şeyler sorar densizliğe
bir yanda kol saatimin tik-tak'ları
yayılır odamdaki sessizliğe..

Halikarnas Şarapçısı

terakkiperveran

parmaklara durgunluk verici bir sükunet içindeyim
yazılmayı bekleyen fısıltılarla o kadar da dolu kafamın içi
hani bir solukta okunabilen edebiyatçıklar gibi aslında
fakat vücut bulmalılar paragrafların içinde kendilerine
anlamlı bir sıraya dizilmeliler önce,
düşüncenin akışını bozan cümleler eksiltilse de
akabindeki cümlelere serpiştirilmeli bence,
gerek gizli özne, gerek belirtisiz nesene
içimde kalmasın yoksa boğar beni
bir çırpıda atıvermeliyim içimden hepsini
şimdi;
nasturi isyanı nedir be kardeşim?
ya o elviya-ı selase, kat'ül amare..?
ıstranca nerden aklıma girdi gece gece?
hay ben bu evkafı umumiyenin..
wagon-lits'teki adam türkçe ne dedi de atıldı işinden acaba?
peki, balkan antantında kimler vardı?
ah şu ingilizler! ne oyunlar oynamışlar futbolu bulana kadar..
brest-litovsk, gümrü, kars antlaşmalarının farkı nedir ki?
bu andan itibaren en güzeli
orhan veli'nin dediği gibi;

ne atom bombası
ne londra konferansı
bir elinde cımbız
bir elinde ayna
umurundamı dünya..

2014'ün İLK ŞİİRİ

Geceyarısını bulmuştu yine uykusuzluk soyut bir inatla
Harabeye döndü yatağım, hallaç pamuğu yorganlar da
Düşünceler gıcırdıyordu, diş geçiriyordu beynime
Yalnızlık alameti mi bunlar ne isimsizce duygular
Gözümün önünde duvarda beliriyor bir ak sakallı
Hu deyip geçicek mi yoksa nanik mi yapıcak dede
İstavroz çıkartacak koynundan belki de
Yaldızlı yıldızlı kukuletasıyla ne tuhaf olmuş öyle
Ve diyor ki; “yavrum korkma hadi bana derdini söyle”
Aman dedecim, yaman dedecim, ver o mübarek elini öpeyim
Benim bi derdim var ki nerelere gideyim, kime diyeyim?
Diye düşünürken hızır gibi çıkıverdi karşıma dede..
Be hey ihtiyar, nerede şimdi kollarıma aldığım o yar?
Birkaç günlüğüne bile olsa zor ulan yalnızlık,
Çok zor gecelerin hakimiyeti..
Mutlak güç tanrınınsa eğer, o da bilmeli bu nedeni
Güç arttıkça kazanılan yalnızlık, kaybedilen özgürlük aslında
Yükseldikçe gaipleşen bir hayat, yaşamın gizemliliği ilkesi
Yeryüzüne kurban olayım ben, nihayet bir insanım baktığında
Hay o lanet olası iktidar savaşları
İçine tüküreyim saltanat-ı siyasetin..
Tarih yazmış çoktan evveli her bişeyi
Daha neyin öngörüsü bu, neyin projesi?
Devlet, ordu, ekonomi, sağlık, eğitim, bilim, sanat ve edebiyattır
Bir ülkenin medeniyeti..
Ülkemiz dünyada bunlardan hangisinde söz sahibi?
Hükümetin her şeyin üstünde olduğu bir rejimde
Hangi kanunun üstünlüğünden bahsediyorsunuz ki..
La havle vela kuvvete diyerek gök şuraya havale etmek
Asırlardır süregelen bir yanılgımız, gafımız meğer ki
Değil mi sevgilim?
Boş ver şimdi bu olanları, sen bak keyfine
Her şeyin başı sağlık, sen iyi ol yeter yine
Benim medeniyetim sensin, kültürüm sen
Medeni kanununda ilkem de sensin
Yaşadığım bu topraklar, ülkem de sensin
Seni seviyorum bütün dünya bilsin
Bundan önce olan her şeyi tarih sayfasından silsin..
2014 için yeni bir çizgisiz sayfa açılsın
Bu kez mürekkebi bol yeni bir kalem çalınsın
Çalakalem yazılsın daha hür daha gür metinler
Daha güler yüzlü, özlü cümleler
Hadi bakalım, yeni bir akım başlatalım
Edebiyata çığır açalım bu sene..


Ulaş TUZAK
Halikarnas Şarapçısı

İKİBİNONDÖRT – 2014

Merhaba yepyeni, gıcır gıcır, sıfır km bir yeni yıla, merhaba yeni yeni insanlara, yeni okurlara, merhaba yeni sevgililere, yeni evlilere, merhaba henüz yaşanmamış, yaşlanmamış en taze günlere, en yeni ümitlere, merhaba yeni yılın ilk bebeklerine; merhaba yeni vergilere, yeni zamlara, merhaba bilmediğimiz yeni yolsuzluklara, yeni arsızlıklara, yeni hırsızlıklara, merhaba yeni skandallara, yeni dava dosyalarına, yeni örgütlere, yer altına yuvalanmış yeni farelere merhaba, merhaba yeni ayakkabılara, yeni kutularına, merhaba yeni bakanlara, yeni bakılanlara, merhaba çoğunlukçu demokrasiye, sandıklara merhaba, yeni %50 size de merhaba, merhaba yeni cemaate, yeni hükümete, yeni belediye başkanı adaylarına merhaba, merhaba güzel ülkem Türkiye’ye, yeni yıla merhaba..
Bu yeni yıl her ne kadar iyi şey varsa açık büfe gibi hepsini getirsin sersin insanların önüne, isteyen istediğini istediği kadar alsın götürsün evine.. Herkes tıka basa doysun, aç kalmasın artık evlerde, açıkta kalmasın artık sokaklarda kimse ve sevgisiz yürek kalmasın göğüslerde..
Çift haneleri yılları nedense daha çok seviyorum, daha şanslı daha mutlu hissediyorum kendimi, içim daha bi coşkun oluyor bu çift sayılı yıllarda. Görünen o ki, bir çift olarak ta yaşıyor olucaz bu yılı ve çifter çifter sevinip, çifter çifter gülücez, çifte telli oynayıcaz, çifte bayram yaşayıcaz bu sene..
Düğün dernek havası var bu sene havada, çalsın sazlar oynasın akrabalar, gelsin takılar paralar, oh oh oh, aman allah allah, oy oy oy, şıkıdım da şıkıdım, mıkıdım da mıkıdım; dayısından bir bilezik, teyzesinden hediyelik, kayınpederinden beşi biyerde, komşusundan gavur parası, halasından bir saat hem de altın sarısı..
İşi gücü toparladık, evi arabayı kaptık, hale yola soktuk kendimizi çok şükür..
Mesaj iletildi..!
“Bir yer var biliyorum, her şeyi söylemek mümkün, epeyce yaklaşmışım, duyuyorum anlatamıyorum..” demiş Orhan Veli, ne güzel anlatmış aslında anlatamadıklarını, ne güzel duymuş o söyleyemediklerini, ne güzel hissetmiş ve hissettirmiş derdini, işte benimde tam böyle bişeydi anlatmak istediğim..
Güzel uğurladık geçen seneyi ve çok güzel girdik çiçeği burnunda seneye, vizyon belli, misyon belli, plan proje çizilmiş çoktan, araba altımda, depo tam dolu, navigasyon cihazı yanıp sönmeye başladı bile, bir yeşil nokta hedefi gösteriyor halkalar saçarak etrafına, hız limiti serbest, alkol yasak, ehliyet ruhsat yeni yıl tescilli, her şey güncel ve tamam; inanç, motivasyon, güç, güven, cesaret, haz, hırs, azim, kararlılık, irade, basiret, haysiyet, şahsiyet, insaniyet.. hazırım ve başladım!
Bu sene tek rakibim MİT Sevkiyat TIRları..
İyi Seneler Türkiye, seneye görüşmek üzere..

ULAŞ TUZAK

Panorama 2013

18 Ocak’tı sivile ilk adımı mı tekrar attığımda, hayat benim için kaldığı yerden tekrar başlıyordu, damarlarımın içinde “Allah Allah” nidalarıyla coşan bir selin vardı. Bir taraftan yapacaklarım, diğer taraftan önceliklerim, ayrıca özlemişliklerim de vardı kafamda karman çorman dönüp duran, yani diyeceğim o ki; her şekilde garabet bir hal içerisindeydim 2013’e başladığım zaman..
Birkaç gün; abartı yok, hakikaten üç yada beş gün kalabilmiştim Bandırma’da, annemi, babamı görmüştüm ya artık bi işim kalmamıştı orada, şimdi yeni maceralara atılma zamanı, deyip takılmıştım abimlerin peşine canım sevgilim İzmir’e..
Abimlerin şubat tatillerini geçirecekleri İzmir’de ben de hasret giderecektim, varır varmaz çantamı kuzene attığım gibi dışarı fırladım. Seyrelmiş arkadaşlarla buluşup beyhude laflarla vakit doldurduktan sonra asıl aradığım yerin burası olmadığını anladım. Benim artık böyle ortamlarda vakit geçirecek yaşta olmadığımı, karakterimin bir üst seviyeye zıpladığını henüz orada farkına vardım. Geç kalınmış sayılmazdı, yine de acele etmekte fayda vardı ve gün sayarak geçirdiğim bir hafta sonunda İzmir’e, “kim bilir bir daha ne zaman gelirim?” iç sorusuyla felaket yağmurlu bir havada veda ederek yine abimlere eskort olup İstanbul’a yol aldım..
İstanbul’da o ilk tatlı duygularla ve aceleci olmayan coşkuyla, keyfini çıkara çıkara geçirdim bir haftayı. Telaşımı unutmuş, panik havasını kovmuştum içimden. Geçici bir rahatlama nüfuz etmişti içime nedense. Neyse ki ikinci hafta işin sandığımdan daha ciddi olduğunu anladım ve iş görüşmelerine daha bir hız verdim. Haldır yoldur olmasa da mümkün olan her çağrıyı değerlendirmeye çalıştım ve o hafta 5 farklı semtte 7-8 iş görüşmesi yaptım. Nasıl bir tempo yarattığıma kendim de şaşırıyordum; o kadar istekliydim ki, vücuduma öyle bir çalışma şevki gelmişti ki, hayatımın o anına kadar böylesine bir hırsla çalışma azmine sahip olmamıştım hiç. Kendimdeki bu dinamizm acayip hoşuma gidiyor, beni bu acımasız şehre karşı daha da yüreklendiriyordu. Fakat ikinci hafta da koşuşturmalı uğraşlarım bu inanılmaz tempoya rağmen sonuçsuz kalmıştı, elde yine sıfır vardı. Üçüncü ve kendime verdiğim son hafta da sınırları zorlayan bir aksiyon içerisine girip; Beyoğlu’ndan Şişli’ye, Beşiktaş’tan Üsküdar’a, Kadıköy’den Bakırköy’e, Aksaray’dan Tophane’ye kadar karış karış dolaştığım ve 15’in üzerinde iş görüşmesi yaptığım halde, (buna Şirinevler’de bir böcek ilaçlama firması da dahildir), gazetelerde ve internet sitelerindeki ilanların, görüşmede teklif edilen işle uzaktan yakından alakası olmayan konularda ve konumlarda çıkması ve beni hayal kırıklığına uğratması sonucu, son çare olarak isteksizce başvurduğum banka sınavlarının da mülakat aşamalarında referans (yani öz Türkçesiyle “torpil”) da referans diye diretmesinden neticesiz kalması ve o şekilde İstanbul maceramın hiç hesapta olmayan bir şekilde erkenden tamamlanması, bana kaderimin oyunlarından biri oldu halbuki.
Her başarısızlığın ardından insanların geneline bir umutsuzluk çöker, oysaki benim içimi daha başka umutlar kaplıyor, aklıma daha başka planlar geliyor, üzerimden esen rüzgarlar beni daha başka mecralara doğru savuruyordu..
İstanbul’a vedam şahane olmuştu; Çırağan Sarayı’nın heybetli mermer sütunları ve görkemli altın avizeleri arasında gece yarısına kadar isimlerini bilmediğim ve yüzlerini hatırlamadığım kişilerle Tango tutkusuyla dans etmiştim..
Ertesi gün siyah sırt çantamın içine tıkıştırdığım bilgisayarım ve bikaç iç çamaşırı ile otogarın yolunu tuttum. Bu kez istikamet Türkiye’nin en güneyi ve en batısı; Bodrum oluyordu..
Kendime göre sıradan bir iş bulup, maddi anlamda yaşamımı kendi kendime idame edebilecek şekilde yaşayacak ve bıkmadan usanmadan yazacaktım, yazmaktı asıl amacım, yazmaya gelmiştim Bodrum’a, huzurlu ve sakin bir kafayla, kafamın içinde kanserleşen düşünceleri yazıya dökerek rahatlayacaktım, tedavi olacaktım bir anlamda. Böylece yıllardır iç geçirdiğim ilk romanımı yazmış olup edebiyat dünyasına da merhaba diyebilecektim..
Tam da istediğim gibi küçük bi kitap dükkanında iş buldum, hem kitap okuyarak mesai dolduruyor hem de eve gelip gün boyu yoğunlaşmış olan düşüncelerimi yağdırıyordum bilgisayarıma. Geçmiş yıllara nazaran çok iyi gidiyordu yazın hayatım, rayına oturtmuş, her gün düzenli olarak yazıyordum. İlk defa kendimi bir yazar ilan etme noktasına kadar geldim. Gerçek hayattan kendimi iyice soyutladım, günlerim monotonlaştı, evle iş arası mekik dokuyup, şarapla şiir arası oya yapmaya başladım.. Günler ise monoton olmasına rağmen su gibi akıyordu çünkü hayat çok hızlıydı yaz mevsiminde Bodrum’da..
Romanımı tamamladıktan sonra adeta Nobel ödülü almış bir yazar edasına bürünmek istiyor, üzerine saatlerce sohbet etmek ve kendimle övünme rekorları kırmak arzusuyla yanıp tutuşuyordum ama her seferinde bir yerde konu kitabımdan açılınca mahcup oluyor, pek fazla konuşmak istemiyordum. Bu içsel megalomanlığım, ağzımdan çıkabilecek en ufak egosantrik cümleyle kendini baş göstereceği ve karşımdakini kendime karşı olumsuz şekilde etkileyebileceği düşüncesiyle, boğazımın boğumlarında imha ediliyordu. Böylelikle içsel devinimimi bastırmak için daha çok şarap içtim ve daha çok sıkıntıyı harmanlayıp “hatırı müdafaa yoktur, satırı müdafaa vardır” düşüncesiyle satırlara çevirdim.. : ) ) )
Haziran Temmuz’u, Temmuz Ağustos’u TOMA’larla kovaladı; Her yer Taksim oldu, her yerde direndik ama iş döndü dolaştı sonunda yine aşka geldik. Hiç hesapta olmayan bir kızla tanıştım, hem de öyle bir tanıştım ki, şimdi bile yazamıyorum ayrıntılarını, belki daha sonra onun için apayrı bir yazı yazıcam, çünkü çok özel hem de çok güzel birisi “O”. Nazar değdirmemek için tüm gözlerden ırak yaşıyoruz onunla, herkesten kaçıyoruz, ıssız ve mutluyuz biz..
En nihayetinde, her şeyin olduğu gibi Bodrum’daki günlerimin de miadı doldu ya da ben öyle istedim ve demir almak günü geldi marinadan. Bu kez meçhule değil, aksine çok bilindik bi yere giden gemi kalkıcaktı limandan; rotamız Egenin incisi, Türkiye’nin en güzel şehri İzmirdi artık..
Merhaba İzmir, seni yeniden görebilmek, yeniden seninle olabilmek ne müthiş bir duygu.. üstelik sende aşkı yaşamak da ne ala.. Sevgilimin elinden tutup da yeniden yürüyebilmek, rüzgarda savrulan ipekleri izleyebilmek, deniz kokan koynuna buselerden kolye dizmek ve martılara simit atar gibi neşe saçmak etrafındaki insanlara..
Yedi aydır iyice tembelliğe ve miskinliğe alışmış birinin, tekrar İzmir gibi coşkun bi şehrin hareketli ortamına dönmesi, kendine getiriyordu insanı. Benzini bitmiş bir aracın deposunu fulllemek gibiydi İzmir’den ayrılanın İzmir’e geri dönmesi, bir atı şaha kaldıran nedendi İzmir’de bir insanın coşması, içini dizginleyemeyen sebepler sayılamayacak kadar çoktu..
Bir sırat köprüsü niteliğindeydi benim için 2013, bir sınavdı ve ben o sınavı fena sayılamayacak şekilde geçtim, herhalde geçtim ki mutluyum.. Bu mutluluğumun sebebi kesinlikle tek başına İzmir değildi, en başta beni İzmir’e sürükleyen başlıca neden, temel kaynağım, arzularımın pınarı olan kadınımın ta kendisiydi, yani “O”ydu..
2013’ün bu son gününde, içimde yeni yıl namına temenniler oluşmuyor değil hani. Bu iyi bi şey değil aslında biliyorum, insanın kendisini olur olmaz beklentiler içine sokması bir risk ve bu riski almaya gözüm kesmiyor artık, çünkü kazancım çok büyük ve kaybetmeye de pek niyetim yok açıkçası..
Son sözüm 2014 için ve belki de tek temennim bu; seneye bugün bana daha da güzel bir yazı yazdırmasını diliyorum, içinde hala “O” ve İzmir olan..

Ulaş TUZAK